بورسیت تروکانتریک یا بورسیت لگن، التهاب کیسه (بورس) واقع میان برجستگی تروکانتر استخوان ران و تاندون‌های خارجی لگن است که حساس و دردناک می‌شود. بورس نام کیسه‌های محافظی است که اطراف مفاصل یا روی برجستگی‌های استخوانی قرار دارند و در بسیاری از مفاصل بزرگ مانند آرنج، شانه و زانو وجود دارند. درون آن‌ها با پرده‌ای شبیه پرده مفصلی پوشیده شده و با مایعی غلیظ پر شده‌اند که مفاصل را روان می‌کند و از ساییدن اجزای بدن به یکدیگر جلوگیری می‌کند.
بورس تروکانتریک نیز مانند بورس‌های دیگر در صورت استفاده بیش از حد یا آسیب لگن ملتهب و دردناک می‌شود. ممکن است یک‌طرفه یا هم‌زمان در هر دو لگن باشد. از شایع‌ترین علل درد لگن است و در همه سنین دیده می‌شود، اما در زنان میانسال شایع‌تر است.
علائم چیست؟
بیماران معمولاً از درد روی برجستگی استخوانی کنار لگن شکایت دارند. همچنین ممکن است هنگام خوابیدن روی سمت مبتلا، فشار دادن روی کنار لگن، برخاستن از جای کوتاه یا بالا رفتن از پله درد احساس شود. در موارد پیشرفته، دردی که به پشت لگن انتشار می‌یابد اغلب با مشکل عصب سیاتیک اشتباه گرفته می‌شود.
چگونه تشخیص داده می‌شود؟
اغلب معاینه دقیق برای تشخیص کافی است. برای افتراق از سیاتیک و دردهای دیگر لگن یا بررسی پارگی عضله ممکن است ام‌آر‌آی درخواست شود.
درمان چگونه است؟
از آنجا که بیشتر بورسیت‌های لگن ناشی از استفاده بیش از حد است، بهترین درمان اولیه پیشگیری است. پرهیز یا تغییر فعالیت‌های ایجادکننده مشکل برای موفقیت درمان بسیار مهم است. عوامل زمینه‌ای مانند اختلاف طول پا، اشکال در وضعیت بدن یا تکنیک نادرست در ورزش و کار باید اصلاح شوند. در بورسیت ناشی از فشار یا اصطکاک، داروهای ضدالتهاب و استراحت تجویز می‌شود و استفاده از واکر، عصا و وسایل دیگر نیز کمک می‌کند. همچنین می‌توان از فیزیوتراپ متخصص کمک گرفت؛ ورزش‌های افزایش انعطاف و تقویت عضلات بسیار مفیدند.
اگر با وجود این اقدامات بهبود نیابد، تزریق کورتون داخل کیسه ممکن است مفید باشد.
در بورسیت عفونی، مایع داخل آن با سرنگ کشیده شده و آنتی‌بیوتیک مناسب داده می‌شود.
اگر هیچ‌یک از این درمان‌ها نتیجه ندهد، در بورسیت مزمن ممکن است برداشتن جراحی کیسه و تراشیدن برجستگی استخوانی زیر آن لازم شود. جراحی به روش باز یا بسته (آرتروسکوپی) انجام می‌شود. در هر دو حالت بیماران تا ۲ ماه نباید کار سنگین انجام دهند. درد معمولاً ظرف ۲ تا ۴ ماه پس از جراحی بهتر می‌شود، اما بهبودی کامل ممکن است ۶ ماه تا یک سال طول بکشد.
اطلاعات این صفحه صرفاً جنبه آموزشی عمومی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص نیست.