تاندون آشیل رشته محکمی است که عضلات پشت ساق را به استخوان پاشنه متصل می‌کند. تمام وزن بدن را تحمل می‌کند و قوی‌ترین تاندون بدن است. این تاندون به ما امکان می‌دهد پنجه را به پایین فشار دهیم و روی انگشتان بالا برویم.
آسیب تاندون آشیل ممکن است در اثر فشار در ورزش‌هایی که دویدن، پریدن و شروع و توقف ناگهانی دارند (فوتبال، بسکتبال، تنیس و...) رخ دهد، اما گاهی بدون هیچ فشاری نیز پاره می‌شود. پارگی ممکن است کامل یا نسبی باشد.
علائم پارگی تاندون آشیل چیست؟
بیشتر در سنین ۳۰ تا ۴۰ سالگی دیده می‌شود و در مردان پنج برابر زنان شایع‌تر است. بیشتر افراد احساس می‌کنند به ساق پایشان لگد زده شده و درد، تورم پاشنه، دشواری در فشار دادن پا به پایین و لنگیدن دارند. هنگام پارگی ممکن است صدای «تق» شنیده شود.
علل پارگی تاندون آشیل چیست؟
پارگی معمولاً حدود ۳ تا ۴ سانتی‌متر بالاتر از محل اتصال تاندون به استخوان پاشنه رخ می‌دهد. این بخش خون‌رسانی کمی دارد و نقطه ضعیف و مستعد پارگی تاندون است. پارگی معمولاً در اثر افزایش ناگهانی فشار بر تاندون در حین ورزش ایجاد می‌شود.
عوامل خطر کدام‌اند؟
- مرد بودن
- سن بالا
- مصرف آنتی‌بیوتیک‌های فلوروکینولون
- اضافه وزن
- تزریق استروئید
- بیماری‌های عروقی
- دیابت
- سیگار
پارگی تاندون آشیل چگونه درمان می‌شود؟
تشخیص با معاینه بالینی است و محل و میزان پارگی با سونوگرافی و ام‌آر‌آی مشخص می‌شود.
درمان‌های جراحی و غیرجراحی (محافظه‌کارانه) قابل انجام‌اند.
درمان محافظه‌کارانه با گچ یا بریس انجام می‌شود و در پارگی نسبی، بیمارانی که جراحی نمی‌خواهند یا مناسب جراحی نیستند و افراد کم‌تحرک ترجیح داده می‌شود. نتایج گچ‌گیری در ۴۸ ساعت اول پس از آسیب به اندازه جراحی موفق است، اما تأخیر بیش از ده روز احتمال پارگی مجدد را در درمان محافظه‌کارانه افزایش می‌دهد.
جراحی در جوانان فعال ورزشکار و کسانی که انتظار بهبود سریع دارند ترجیح داده می‌شود.
تاندون آشیل را می‌توان با روش‌های مختلف باز، بسته یا نیمه‌باز دوخت. بسته به روش، مدت استفاده از گچ یا بریس و زمان تحمل وزن متفاوت است.
ترمیم تاندون آشیل با روش بسته بدون باز کردن محل پارگی
اطلاعات این صفحه صرفاً جنبه آموزشی عمومی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص نیست.