فشرده شدن عصب مدیان که حرکت و حس انگشتان را تأمین می‌کند، در سطح مچ دست «سندرم تونل کارپال» نامیده می‌شود و شایع‌ترین گیرافتادگی عصب است.
تونل کارپال گذرگاهی تنگ در وسط مچ دست است که کف آن را استخوان‌های مچ و سقف آن را رباطی به نام رباط عرضی کارپال تشکیل می‌دهد. عصب مدیان همراه تاندون‌ها و رگ‌ها از این تونل عبور می‌کند. اگر رباط روی تونل یا ساختارهای داخل آن ضخیم و متورم شوند، عصب در این تونل تنگ و سخت فشرده می‌شود.
در زنان و بالای ۳۵ سال شایع است
این سندرم در زنان و سنین ۳۵ تا ۵۵ سالگی شایع‌تر است، به‌ویژه در زنان خانه‌دار و کسانی که با دست کار می‌کنند. گفته می‌شود در افرادی که مدت طولانی پشت رایانه با مچ خمیده کار می‌کنند (تایپ، صفحه‌کلید، موس) بیشتر است، اما شواهد قطعی وجود ندارد.
علاوه بر شرایط کاری، در بیماری‌های مزمن مؤثر بر ایمنی مانند نقرس، چاقی شدید، دیابت، آرتریت روماتوئید و کم‌کاری تیروئید، در بارداری، والدین دوقلوها که مدام آن‌ها را بغل می‌کنند و افرادی که مچشان پیچ خورده یا شکسته شایع است.
درد و مورمور مهم‌ترین علائم‌اند
مهم‌ترین علائم درد و مورمور است که بیشتر افراد در آغاز به آن اهمیت نمی‌دهند. بی‌حسی و مورمور در شست، انگشت اشاره، انگشت میانی، نیمه خارجی انگشت حلقه و کف دست احساس می‌شود.
درد و بی‌حسی ابتدا خفیف و شبانه است و به مرور شدیدتر می‌شود؛ بیماران شب بیدار شده و برای تسکین دست خود را تکان می‌دهند. بعدها درد در تمام روز ادامه یافته و با ضعیف شدن عضلات، اشیا از دستشان می‌افتد.
درمان سندرم تونل کارپال چیست؟
اگر بیماری زود شناخته شود، با مچ‌بند و مسکن شکایات کاهش می‌یابد و برای کاهش تورم ممکن است کورتون تزریق شود.
اگر با وجود این اقدامات نتیجه‌ای حاصل نشود یا فشار عصب متوسط تا شدید باشد، پیش از آغاز ضعف عضلانی باید عصب با جراحی آزاد شود؛ وگرنه آسیب دائمی شده و بی‌حسی و ضعف حتی پس از جراحی بهبود نمی‌یابد.
جراحی به روش باز یا بسته (آندوسکوپیک) انجام می‌شود. در جراحی بسته برشی در کف دست نیست، بنابراین بیمار زودتر بهبود یافته و مشکل جای زخم ندارد.
در هر دو حالت بیمار تا ۶ هفته نباید دست خود را با کار سنگین تحت فشار قرار دهد. درد و ضعف معمولاً ظرف ۲ تا ۳ ماه بهتر می‌شود، اما بهبود کامل ممکن است شش ماه تا یک سال طول بکشد.
اطلاعات این صفحه صرفاً جنبه آموزشی عمومی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص نیست.