بیماری پاژه یا استئیت دفورمان، بیماری مزمن خوش‌خیمی است که یک یا چند استخوان را درگیر می‌کند و در آن ساخت و تخریب استخوان به‌شدت افزایش یافته و بافت استخوانی نامنظم ایجاد می‌شود. علت آن ناشناخته است؛ برخی آن را به عوامل ژنتیکی و برخی به عوامل محیطی و ویروس‌ها نسبت می‌دهند.
بیشتر در میانسالی یا سالمندی دیده می‌شود.
در استخوان به‌طور طبیعی چرخه‌ای از ساخت و تخریب وجود دارد که آن را مدام شکل می‌دهد. مشکل اصلی در بیماری پاژه در سلول‌های استئوکلاست (تخریب‌کننده استخوان) است؛ به مرور این چرخه سریع شده و بازسازی استخوان مختل می‌شود.
بیشتر ستون فقرات، لگن، دنبالچه، ران، درشت‌نی، جمجمه، بازو و ترقوه را درگیر می‌کند. ممکن است با سرگیجه، ضعف، خستگی زودرس و سفتی مفاصل خود را نشان دهد، اما نیمی از بیماران هیچ شکایتی ندارند. در استخوان‌های بلند خمیدگی ایجاد می‌شود. استخوان درگیر دردی دائمی دارد که با استراحت برطرف نمی‌شود. به مرور ۲ مورد از هر ۱۰۰۰ ضایعه پاژه ممکن است به سرطان بدخیم استخوان تبدیل شود؛ تشدید درد، درگیری استخوان‌های جدید و ایجاد توده‌ای که به بافت نرم گسترش یابد ممکن است نشانه سرطان باشد.
تشخیص با رادیوگرافی
بیماری پاژه با رادیوگرافی ساده تشخیص داده می‌شود و در صورت شک، حتماً باید میزان «آلکالن فسفاتاز» خون اندازه‌گیری شود.
در درمان از داروهای کاهنده تخریب استخوان استفاده می‌شود
هدف درمان رفع درد، طبیعی کردن چرخه استخوان و پیشگیری از تغییر شکل است و داروهایی که تخریب استخوان را کم می‌کنند به کار می‌روند. بیماران هر ۴ تا ۶ ماه با سطح آلکالن فسفاتاز پیگیری می‌شوند و اگر بیش از ۲۵٪ از مقدار قبلی بالاتر رود، درمان دوباره آغاز می‌شود.
فیزیوتراپی، وسایل کمک‌حرکتی، کرست ستون فقرات و ورزش‌های تقویت عضله به درمان کمک می‌کنند. اما در صورت خمیدگی شدید یا شکستگی استخوان یا درد ناشی از آرتروز مفاصل، مداخله ارتوپدی لازم است. اگر جراحی پروتز به دلیل آرتروز برنامه‌ریزی شده باشد، پیش از آن باید داروی پوکی استخوان آغاز شود تا چرخه سریع استخوان و در نتیجه خونریزی کاهش یابد.
اطلاعات این صفحه صرفاً جنبه آموزشی عمومی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص نیست.