صداهای تق‌تق یا ترق‌تروق مفاصل، به‌ویژه اگر از لگن باشد، می‌تواند بسیاری را نگران کند. احساس پرش یا گیر کردن همراه صدا در کنار لگن هنگام راه رفتن، دویدن، برخاستن از صندلی یا شنا، یعنی هنگام چرخش پا، «سندرم لگن صدادار»، «لگن پرشی» یا «سندرم صدای لگن» نامیده می‌شود.
این احساس معمولاً بدون درد و بی‌خطر است، اما گاهی آزاردهنده است. چون در ورزشکاران و رقصندگان جوان ممکن است با درد و ضعف عضلات همراه باشد، تشخیص زودهنگام آن برای عملکرد مهم است. گاهی بیماران به گمان دررفتگی لگن به پزشک مراجعه می‌کنند.
چرا لگن صدا می‌دهد؟
وقتی لگن صاف است، نوار ایلیوتیبیال پشت تروکانتر قرار دارد و هنگام خم شدن لگن با اصطکاک به جلو پریده و از روی آن عبور می‌کند. این وضعیت به مرور ممکن است به التهاب لگن و بورسیت تروکانتریک منجر شود. علت آن سفتی بیش از حد عضلات خم‌کننده لگن و پریدن نوار کشیده از روی برجستگی استخوان ران است. پرش یا صدای حس‌شده در بخش خارجی لگن ممکن است ناشی از حرکت نوار ایلیوتیبیال روی استخوان باشد، در حالی که صدای جلوی لگن (ناحیه لگن خاصره) ممکن است ناشی از تاندون ایلیوپسواس باشد که لگن را خم می‌کند. این مشکل در افرادی که عضلات خم‌کننده لگن را زیاد به کار می‌برند، مانند رقصندگان و ورزشکاران، شایع‌تر است و معمولاً هنگام خم و راست کردن لگن رخ می‌دهد. در دوندگان صدای لگن ممکن است نشانه ضعف عضلات چرخاننده داخلی لگن باشد.
چگونه تشخیص داده می‌شود؟
بسیاری از بیماران تا وقتی درد نداشته باشند به پزشک مراجعه نمی‌کنند. اما اگر صدا با درد همراه باشد یا پس از آسیب یا جراحی شروع شده باشد، ممکن است نشانه مشکل جدی‌تری باشد. برای رد علل دیگر رادیوگرافی و ام‌آر‌آی درخواست می‌شود؛ موش مفصلی، نیمه‌دررفتگی لگن و بورسیت‌ها نیز صدای مشابه ایجاد می‌کنند.
چگونه درمان می‌شود؟
ابتدا ورزش‌های کششی انجام می‌شود و برنامه باید حتماً کشش عضلات چهارسر ران، نوار ایلیوتیبیال، همسترینگ و پیریفورمیس را شامل شود. ورزش‌هایی که لگن و زانو را به حالت باز کردن می‌برند مفیدند، عضلات ضعیف لگن تقویت می‌شوند و مسکن‌های ضدالتهاب غیراستروئیدی کمک می‌کنند.
در مواردی که با فیزیوتراپی بهبود نیابد، جراحی‌هایی برای آزادسازی تاندون، ترمیم آسیب لابروم یا خارج کردن اجسام آزاد مفصل انجام می‌شود.
اطلاعات این صفحه صرفاً جنبه آموزشی عمومی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص نیست.